Nowoczesny przemysł i usługi Francji

Najprościej mapą i palcem. Wystarczy otworzyć mapę Europy i zaznaczyć cztery punkty: Broughton w Walii, Hamburg, Getafe pod Madrytem i Saint-Nazaire nad Atlantykiem, a potem połączyć je strzałkami z Tuluzą. Powstaje gwiazda, która tłumaczy całą lekcję lepiej niż akapit tekstu. Można też wpisać w wyszukiwarkę „Beluga XL” — zdjęcie samolotu z wybrzuszonym grzbietem robi na dwunastolatku duże wrażenie i od razu widać, po co komu taka dziwna maszyna.

Warto odpowiedzieć spokojnie i konkretnie, bo to jest pytanie uczciwe. Po pierwsze: reaktor nie wybucha jak bomba — to inna konstrukcja i inne paliwo. Po drugie: awarie w Czarnobylu i Fukushimie naprawdę się zdarzyły i naprawdę były groźne, dlatego dzisiejsze reaktory mają grube betonowe osłony i kilka niezależnych układów chłodzenia. Po trzecie: prawdziwym, nierozwiązanym problemem są odpady, które trzeba składować przez tysiące lat, oraz koszt budowy. Takie postawienie sprawy uczy więcej niż zapewnianie, że „nic się nie może stać”.

Z domowej łazienki i lodówki. Etykiety kosmetyków, ser pleśniowy, butelka wina — to gotowy zestaw pokazujący, co Francja sprzedaje światu. Potem warto zadać jedno pytanie: co takiego kupuje turysta, który wraca z Paryża bez żadnej paczki? Odpowiedź „nocleg, jedzenie, bilet do muzeum, przejazd” jest właśnie definicją usługi — czegoś, czego nie da się zapakować, a za co się płaci. To rozróżnienie towar–usługa wraca potem w geografii wielokrotnie.