Ucho — słuch i równowaga

Najprostszy test nie wymaga żadnego sprzętu: stajemy na wyciągnięcie ręki i mówimy normalnym głosem. Jeśli dziecko w słuchawkach nas nie słyszy albo musi je zdjąć, poziom jest za wysoki. Drugi sygnał to muzyka słyszalna z zewnątrz przy słuchawkach dousznych. Warto wprowadzić zasadę 60 na 60: nie więcej niż 60 procent maksymalnej głośności i nie dłużej niż 60 minut ciągiem. W telefonach jest też limit głośności w ustawieniach dźwięku oraz podsumowanie tygodniowe pokazujące średni poziom w decybelach — wspólne obejrzenie tego ekranu działa lepiej niż zakaz, bo dziecko widzi liczbę, a nie opinię rodzica.

Bezpośredni. Choroba lokomocyjna bierze się z niezgodności sygnałów: błędnik melduje kołysanie i przyspieszenia, a oczy wpatrzone w książkę lub telefon widzą nieruchomą stronę. Mózg dostaje dwa sprzeczne raporty i reaguje mdłościami. Stąd wszystkie skuteczne rady: patrzeć przez przednią szybę na drogę, siadać z przodu, nie czytać w trakcie jazdy, uchylić okno, robić przerwy. Sprawdza się też prowadzenie rozmowy albo słuchanie audiobooka zamiast patrzenia w ekran. U większości dzieci objawy słabną z wiekiem. Jeśli są bardzo nasilone, o środkach doraźnych decyduje lekarz lub farmaceuta, bo nie każdy preparat nadaje się dla dziecka.

Nie i to jedna z najczęściej powtarzanych szkodliwych praktyk. Woskowina nie jest brudem: nawilża przewód słuchowy, ma odczyn kwaśny i działa przeciwbakteryjnie, a nabłonek przewodu przesuwa ją na zewnątrz samoczynnie, jak taśmociąg. Patyczek zwykle spycha ją głębiej, ubija w korek i grozi zranieniem przewodu albo przebiciem błony bębenkowej, bo u dziecka jest do niej niecałe trzy centymetry. Wystarczy myć małżowinę i wejście do przewodu przy kąpieli. Jeśli pojawi się uczucie zatkania, gorsze słyszenie albo ból, sprawę ocenia lekarz — korek usuwa się w gabinecie, a nie w domu.