Składniki pokarmowe — białka, cukry, tłuszcze

Najprościej przez zwykły dzienniczek na dwa poranki. Pierwszego dnia śniadaniem są słodkie płatki z mlekiem, drugiego — kasza albo kanapka z chleba razowego z jajkiem. Umawiacie się, że dziecko o godzinie jedenastej zapisuje jednym słowem, czy jest głodne. Różnica bywa uderzająca i jest własnym pomiarem dziecka, a nie rodzicielskim morałem. Warto od razu nazwać mechanizm: skrobia to długi łańcuch, który trzeba pociąć na glukozę, a cukier z płatków jest już pocięty i wchłania się od razu. Uwaga na jedną rzecz — to obserwacja, nie eksperyment kliniczny; nie ma sensu wyciągać z niej wniosków o zdrowiu, tylko o sytości.

W wieku trzynastu, czternastu lat raczej nie. Organizm rośnie, zapotrzebowanie zmienia się z tygodnia na tydzień, a liczenie łatwo zamienia się w kontrolę, która wymyka się spod kontroli. Lepiej przekierować ciekawość na skład, a nie na sumę: razem przeczytać etykiety trzech produktów z szafki i sprawdzić, gdzie stoi cukier na liście składników. To ta sama umiejętność czytania tabeli, tylko bez rachunku dobowego. Jeśli dziecko wraca do tematu kalorii uporczywie, samo ogranicza posiłki albo mówi o swoim ciele z niechęcią — to sygnał do rozmowy z lekarzem rodzinnym, a nie do pomagania w liczeniu.

Tak, ale wymaga świadomego łączenia produktów. Białka roślinne mają braki: zbożom brakuje lizyny, nasionom roślin strączkowych metioniny. Jedzone razem w ciągu dnia uzupełniają się i dają komplet aminokwasów — stąd kasza z soczewicą, ryż z fasolą, hummus z pieczywem. Jeśli w diecie zostają jajka i nabiał, sprawa jest prosta, bo to białko pełnowartościowe. Przy diecie całkowicie roślinnej trzeba dodatkowo pilnować witaminy B12, żelaza i wapnia, a jej prowadzenie u nastolatka warto raz omówić z lekarzem albo dietetykiem — nie dlatego, że jest niebezpieczna, tylko dlatego, że w okresie wzrostu błędy kosztują więcej.